In een tijd waarin alles groter, sneller en mooier moet zijn, vraagt Peter Lusse zich af waar het gewone gebleven is. In Hoe pooier hoe mooier, zaterdag 16 mei te zien in het Oude Parochiehuis in Mijdrecht, nam hij het publiek mee in een wereld van uiterlijk vertoon en maatschappelijke gekte — met humor en zelfspot. Hiermee sloot CultuurHuis Mijdrecht weer een succesvol seizoen af.
Tekst Peter Pos, foto’s Hester Hielkema
Hij werd bij het grote publiek bekend als Eddie Veenstra uit Vrienden voor het Leven, een rol die hem nog altijd achtervolgt. Na een periode buiten beeld en gezondheidsproblemen keerde hij terug in het theater. In deze voorstelling laat hij vooral zichzelf zien.
Samen met pianiste Charlotte Hebels brengt hij een afwisselend programma van conferences en muziek. Lusse is geen snelle grappenmaker, maar een observator die zich verwondert over taal, trends en menselijke ijdelheid. Dat levert herkenbare momenten en regelmatig gelach op — soms zelfs uitbundig meezingen vanuit de zaal.
De kracht van de voorstelling zit in de rust en het samenspel. Hebels zorgt voor lucht en dynamiek, terwijl de liedjes — geestig en soms ontroerend — voor afwisseling zorgen. Niet elke grap is raak, maar de voorstelling voelt warm en persoonlijk.
Hoe pooier hoe mooier is geen scherpe satire, maar een milde spiegel van deze tijd. Het publiek in Mijdrecht kreeg een avond vol herkenning en humor. Wat vooral blijft hangen, is het beeld van een betrokken, bevlogen artiest en prettig mens. Peter Lusse was wat mij betreft zeker de moeite waard om live te zien in het altijd gezellige Oude Parochiehuis in Mijdrecht.
